Gorące tematy: Wolni i Solidarni Smoleńsk Zostań BLOGEREM! RSS Kontakt
Uwaga! Wygląda na to, że Twoja przeglądarka nie obsługuje JavaScript. JavaScript jest wymagany do poprawnego działania serwisu!
31 postów 217 komentarzy

Projekty

Mufinek Sposypkom - Przedstawiciele banku Anglii zapytali Franklina, skąd się bierze wzrost dobrobytu kolonii. Franklin odrzekł: - To proste. W koloniach wydajemy własny pieniądz. "Kolonialny Skrypt". Wydajemy go w proporcji do potrzeb handlu i przemysłu...

Równowaga rynku tow.-pienięż. w systemie SPONT

ZACHOWAJ ARTYKUŁ POLEĆ ZNAJOMYM

Szczegółowe omówienie zasady równowagi rynku w SPONT, przy istnieniu w nim również firm klasycznych, które nie emitują pieniędzy, tak jak robią to firmy systemowe.

Ten wpis założony 11.02.2016 postanowiłem gruntownie zmienić z powodu niezgrabnie wyprowadzanego równania równowagi, zamiast usunąć wpis i zrobić na nowo. Dlatego tak, bo zaistniała już dyskusja. Skoro ona nie dotyczyła błędu z równaniem, który to ja zauważyłem w drugim dniu, dyskusja rozpoczęta nie traci sensu w obecnej już poprawionej treści wpisu. Dotyczyła ona innych zagadnień niż aspekt utrzymywania równowagi. Edycja zrobiona 22.02.2016.

Trochę ogólnych przypomnień

Konstrukcja SPONT (Systemu Pieniężnego Opartego Na Towarach), charakteryzuje się decentralizacją emisji i tzw. pieniądzem jednorazowym. Nie jest to jednak jednorazowość w pełnej wartości towaru, ale w jego części. Cecha jednorazowości użycia pieniądza, spełnia w takiej konstrukcji, naturalną czynność regulacyjną równowagi pieniężno-towarowej w skali makro.
Pieniądz pojawia się w obiegu przy wystawieniu towaru na rynek w zbliżonym terminie i z wyprzedzeniem. Czyli dokładnie wtedy, kiedy do Banku Rejestrowego trafia podana przez firmę informacja, że firma wyprodukowała towar, nadała mu cenę i znajduje się już na magazynie firmy. Pieniądz znika zaś wraz ze sprzedażą towaru z rynku, kiedy zakup towaru wykona, kooperant, firma magazynowa, albo dowolny nabywca, gdy firma prowadzi jeszcze własny salon sprzedaży. Taka konstrukcja wymagała zastosowania inaczej działających firm. Nazywają się firmami systemowymi. W tych firmach zarobki są określane wg taryfikatorów i jest zastosowana laborystyczna teoria wartości, przy budowaniu bieżącego bilansu w firmie. Firmy ponadto, muszą mieć dobrą organizację pracy i produkcji, bo tylko wtedy laborystyczną teorię wartości da się wdrożyć. Takie firmy mają prawo do emitowania pieniędzy bo wytwarzają towar. Robią to na poczet bieżących wypłat za pracę i tworzenia dla siebie zysku w oparciu o dokonaną produkcję. Pozostałe firmy nazywane dla odróżnienia klasycznymi, działają w typowy sposób, zabezpieczając zakupy środków produkcji i wypłaty pracowników z własnych zgromadzanych pieniędzy na koncie. Dochód konstruują na zasadach jak umożliwia to sprzedaż na rynku. Aby takie firmy nie stanowiły konfliktów społecznych z firmami systemowymi, średni zarobek i jego rozpiętość w nich, czy grupach tych firm, nie może przewyższać w drastyczny sposób zarobków w firmach systemowych. Granice odchyleń muszą być przestrzegane. W firmach systemowych te sprawy wynikają z używania taryfikatorów na zawody i stanowiska pracy, zaś firmy klasyczne nie muszą się nim posługiwać. Taryfikator jest projektowany i modernizowany na podstawie uzgodnień społecznych, i naukowych opracowań o wartości i uciążliwości pracy. Dla firm systemowych, średni zarobek w nich, określony taryfikatorami powinien lokować się w pobliżu zarobku średniego jaki jest planowany na kilkuletni czas. On umożliwia oszacować średni planowany koszyk dóbr dla pracownika, w istniejących uwarunkowaniach państwa, wmontowanego w otoczenie światowe. W miarę wzrostu dobrobytu, oraz okresowych analiz odwołujących się do planowanych zamierzeń, średni zarobek dla systemu i związany z tym koszyk dóbr, może być zmieniany. Może to być też wiązane z potrzebą pozyskiwania złota w system, które jest potrzebne do tezauryzacji osobistych, lub czasem do handlu zagranicznego.

Przypomnę, że w projekcie SPONT istnieją pojęcia:

1. Zarobek średni. –
– Wynika on z założeń długofalowych np. kilkuletnich. Ustala się go podczas planowania etapów gospodarczych na poziomie współpracy z otoczeniem zewnętrznym, które dostarcza niezbędnych zasobów, przy braku samowystarczalności gospodarczej systemu. Zarobek średni wiąże się z pojęciem planowanego szacowanego koszyka dóbr dla pracownika w ujęciu uśrednionym. Określa on średni poziom bogactwa na zatrudnionego. To parametr służący do porównywania go z innymi miejscami na świecie. W sytuacji gdy złoto ma znaczenie w handlu zagranicznym, warto je wiązać z pieniądzem w sposób trwały, na czas trwania planowanych i niezmiennych zarobków średnich. Pozwala to wówczas kontrolować zjawisko dopływu lub odpływu złota w systemie. Potem z kolei świadomie zmieniać parytet elektronicznego pieniądza względem złota. Złoto ma być zgromadzane w sposób rozproszony u ludzi, według ich osobistych decyzji. Srebro podobnie. Zarobek średni służy też jako narzędzie pośrednie do nadawania zarobków wg taryfikatora płac, nadając im koniecznej odpowiedniej rozpiętości. Zarobek średni jest mnożony przez współczynnik z taryfikatora. Zaistniały realny zarobek średni, utrzymywany jest na stałym poziomie. System go reguluje, gdy zaczyna odbiegać od założonego, przez nadawanie współczynnika korekcyjnego na taryfikator, do czego firmy muszą się stosować.

2. Rozpiętość zarobków. –
– Wprowadzona jest ona w celu wartościowania odmiennych prac. Wynika ona z taryfikatora. Taryfikator musi być projektowany w sposób świadomy, dopasowany na bieżącą chwilę, potrzeby dla systemu, oraz na zasadzie uzgodnień społecznych.

3. Dodatkowe wynagrodzenia. –
– Wynika to z prawa właścicieli firm do kolegialnego dysponowania zyskiem firmy. Ten składnik może być używany do wspomagania systemu poprzez fundusz nagród. Dla systemu jest bardzo korzystnym, aby własność ich miała charakter pracowniczy. Aby wśród właścicieli nie było osób nie zatrudnionych. Dodatkowe wynagrodzenie nie jest brane w analizie zarobku średniego.


Obsługa firm klasycznych i drugi pieniądz w systemie

System SPONT ma spójną konstrukcję, jeśli chodzi o związek ilości emitowanych pieniędzy z towarami, które wytwarza w firmach systemowych. Pieniądze są nieustannie emitowane przy produkcji i zarazem anihilowane przy sprzedaży. Firmy klasyczne obsługiwane metodą pieniądza obiegowego, wstawionego w stałej ilości, a nie jednorazowego, teoretycznie w SPONT najlepiej powinny przynależeć do oddzielnego systemu, na takich samych zasadach, jak każdy inny system z którym SPONT może współpracować. Czyli jego pieniądze traktować jak towar do handlu. Jeśli jednak firmy klasyczne byłyby w układzie tego samego systemu i godzące się na ustalone reguły gry w SPONT, wtedy rozwiązanie można uprościć i nie traktować oddzielnego elektronicznego pieniądza obiegowego na prawach towaru, ale na zasadzie pieniądza równoległego i trwale związanego z pieniądzem w SPONT, poprzez taki sam kurs 1:1. Warunkami dla firm byłyby:

1. Poddanie się firm klasycznych pod rejestrację w Bankach Rejestrowych i godzenie się na nie przekraczanie ustalonych limitów, na odchylenia średniego zarobku w firmie i limitów na rozpiętość zarobkową w firmie.

2. Konieczność posiadania dwóch oddzielnych kont. Każde z nich na oddzielny pieniądz systemowy. Pieniądz rdzenny jednorazowy zwany np. Mufin, a drugi systemowy obiegowy zwany np. Mafin. (skrótowo byłoby MUF i MAF)

3. Obowiązek posługiwania się sprzętem i oprogramowaniem autoryzowanym przez SPONT do dokonywania płatności, raportowania na bieżąco w system przyjmowanych usług i ich sprzedaż, z podaniem wymaganych danych. Jeśli firma wykonuje seryjną lub masową produkcję, to raportowanie wystawianych towarów na sprzedaż, musi wykonywać bez zwłoki, wraz z wymaganym podawaniem danych o towarze.

4. Podczas zakupów środków produkcji, firma musi podawać dodatkowe dane o nich. Chodzi o kwalifikację przeznaczenia, ze względu na funkcję jaką spełniają one w procesach produkcji lub usług.

Takie obwarowanie umożliwia Bankom Rejestrowym śledzić ilości posiadanych pieniędzy na kontach w firmach klasycznych, oraz ilość przebywających towarów i usług na rynku, wystawianych przez nie. Czas przebywania towaru na rynku liczy się od momentu wystawienia, do momentu sprzedaży terminalem. Z kolei czas przebywania usługi liczy się od momentu zgłoszenia jej przez klienta do momentu sprzedania jej klientowi. Masowo produkowany towar ma cenę wystawioną zazwyczaj przez firmę, a co do usługi, może mieć ona przy zgłoszeniu, wystawianą cenę szacowaną.
Z tych pozyskiwanych danych poprzez Banki Rejestrowe, Centralny Bank Rejestrowy (CBR) prowadzi dla firm klasycznych pomiar wartości chwilowej towarów i usług, wystawionych na rynek przez firmy klasyczne. Również dzięki określaniu przeznaczenia zakupywanych środków produkcji, CBR uwzględnia składnik wartości produkcji w toku, która też wpływa na zapotrzebowanie systemu w pieniądz. Z tych wszystkich danych na podstawie równania równowagi, o którym będzie poniżej, CBR kontroluje ją, porównując chwilowe zasoby towarowe i składniki poprawkowe w równaniu równowagi, z całą łączną ilością pieniędzy obiegowych Mafin. Konta Mafin w systemie ma każdy, a równocześnie też konta Mufin. O przepływach pieniędzy między kontami, będzie za moment. W tym rozwiązaniu system jako całość posiada dwa źródła emisji. Jedno we firmach systemowych, a drugie w CBR (Centralnym Banku Rejestrowym). W poprzednim wpisie wspomniałem o możliwości automatycznego programowego regulowania równowagi w CBR, bez udziału ludzkiej decyzji. Cały mój projekt z założenia ma wyeliminować centralne ludzkie sterowanie pieniądzem, ponieważ uważam, że ogólnie uczciwość małych grup ludzkich nawala, jeśli dotyczy tematu ilości pieniędzy w system, bo na poziomie globalnym człowiek generuje korupcję. Zaś urządzenia techniczne są niezawodne w tej funkcji. Rola ludzi w CBR tak jak pisałem, ograniczałaby się jedynie do odpowiedniej formy rozdzielenia emisji, wydanej przez oprogramowanie na specjalne konto w CBR. To tylko rzeczywiste zachowania na rynku towarowym po zaistnieniu pomiaru, mogą w sytuacji przekraczania pewnych granic, wytwarzać przez oprogramowanie, emitowanie kwot korekcyjnych lub usuwania pieniędzy z kont według zaprogramowanych procedur.

Napiszę teraz dokładniej, czy rzeczywiście potrzebny jest drugi pieniądz elektroniczny Mafin do obsługi firm klasycznych. Otóż tak może być, ale też i nie musi. System można robić na obydwie z tych metod. Na wspólny pieniądz obiegowy Mafin, jak i na dwa oddzielne Mufin(jednorazowy) i Mafin(obiegowy) w przeliczeniu 1:1. Są tylko różne zalety i wady dla obydwóch rozwiązań. W przypadku posługiwania się dwoma pieniędzmi elektronicznymi jest trochę niewygodnie, ale jedynie tylko trochę, bo można szybko przywyknąć do posługiwania się dwoma pieniędzmi. Np posługując się jedną kompleksową kartą płatniczą, która obsługuje dwa odmienne pieniądze, ulokowane na oddzielnych kontach tego samego użytkownika. System działa wówczas precyzyjniej i dokładniej może analizować swój rynek towarowy. Znać położenie dwóch odmiennych pieniędzy. Przede wszystkim posiada wtedy dokładne narzędzie pomiarowe rzeczywistej równowagi chwilowej, dla rdzennego systemu SPONT i w przypadku znacznego udziału firm systemowych, byłoby raczej wskazane konstruować system na dwa pieniądze. System może nawet wykrywać, jakie jest ilościowe wyprzedzenie emisji pieniędzy, w odniesieniu do chwili wystawiania towaru, w ujęciu globalnym dla firm systemowych.
Zaś równolegle na inną metodę, tak jak opisane to było w poprzednim wpisie, CBR (Centralny Bank Rejestrowy) reguluje rynek poboczny dla firm klasycznych, choć obydwa rynki są w tym samym systemie. Wtedy całość posiada dwa układy regulacyjne. Jeden samoregulujący się z pieniądzem jednorazowym Mufin i drugi nadzorowany automatycznie oprogramowaniem w regulacji nadążnej, z pieniądzem obiegowym Mafin.
Dla wygody wszystkich użytkowników systemu, może być tak zrobione, że wymianę pieniędzy Mufin - Mafin i odwrotnie, można będzie wykonywać do woli, przy drobnych wymianach bez ograniczeń i prowizji. Większe transze wymian, musiałyby być robione raczej na zasadach opłat wzajemnych, jeżeli dwa pieniądze różniły by się popytem. Większe wymiany można byłoby więc  robić bezpośrednio między użytkownikami systemu, albo powstawałyby Banki Wymiany, jako firmy usługowe i na potrzeby takich działań, posiadałyby odpowiednie zasoby na łatwe osiąganie wymian dla dużych kwot. Generalnie tak jak na rysunku widać, konkretny typ konta MUF lub MAF, musi współpracować ze swoim pieniądzem. Nie da się wpłacać pieniądza MUF na konto MAF i odwrotnie. I takie rozwiązanie być powinno. Na rysunku zaznaczyłem również dwa typy wymian komplementarnych, które teoretycznie można byłoby konstrukcyjnie dopuścić, bez zaburzania systemu, gdzie pieniądze wpłacałyby się na konta odmiennego typu. Ale to jedynie dla edukacji, jako ciekawostkę, bo zachowując zasadę przypisania rodzaju pieniądza w rodzaj konta, taką samą zamianę między uczestnikami dokona się w inny sposób.



Temat wymian MUF na MAF jest prosty do realizacji w pieniądzu elektronicznym, bo wystarczy aby istniał systemowy portal z ogłaszanymi bieżącymi ofertami na wymiany, gdzie po zatwierdzeniu obopólnym, następowałaby wymiana pieniędzy pomiędzy posiadaczami kont. Dzięki takiej konstrukcji, dwa oddzielnie sterowane systemy, mają odgrodzone miejsca swojego krążenia. Wszystko jest po to, aby dobrze działały układy pomiarowe, do mierzenie położenia zasobów pieniędzy.

W przypadku gdyby zaprojektować uproszczoną konstrukcję z dwoma rodzajami firm w systemie, można by było zastosować wtedy elektroniczny pieniądz obiegowy Mafin, obsługujący również firmy systemowe tak, jakby był dla nich pieniądzem jednorazowym. Na kasach sprzedających towary z firm systemowych mających cenę i wartość do anihilacji, pieniądz byłby anihilowany, zaś na kasach towarów z firm klasycznych mających tylko jedną ceną, pieniądz w całej kwocie przechodziłby na konto firmy klasycznej. Nie podlegałby wtedy anihilacji. Zasada sterowania polegałaby głównie na nadążnym regulowaniu ilości pieniądza obiegowego z poziomu centralnego w CBR. Zaś układ SPONT działając z zasady samosterująco, nie podlegałby pomiarom kontrolnym na równowagę tow.-pienięż. Firmy systemowe stabilizowałyby równowagę w obrębie całości układu. Nie traciłyby też uprawnień do emisji pieniądza. Dokonywana byłaby natomiast regulacja całego systemu, na podstawie złożonego równania równowagi towarowo-pieniężnej, o czym będzie w dalszej części opisu.

Objaśnienie funkcji czterech kont w firmach systemowych.

Firmy systemowe w SPONT, posiadają cztery konta.

1. Operacyjne
– Służy do gromadzenia pieniędzy na dokonywanie zakupów środków produkcji. Surowce, półprodukty, środki pomocnicze, narzędzia. Źródłem zasilania na to konto są pieniądze, których emisja następuje na podstawie faktu wytwarzania dóbr.
Sam fakt o produkcji, nadaje prawo do wyemitowania dowolnego zysku limitowanego górną granicą w funkcji użytego kapitału z własnego konta operacyjnego. O wartości tego zysku, pisałem wcześniej w wpisie O produkcji dla nikogo. - Radosna twórczość.
Dopływ na to konto wyemitowanego w firmie zysku, dzieje się w momencie wystawienia towaru na rynek, zaś sama emisja na konto emisyjne, w momencie tworzenia bilansu towaru. Odzysk zainwestowanego kapitału za środki produkcji, następuje dopiero po sprzedaniu towaru i wpływa z konta nabywcy na konto operacyjne.

2. Właścicielskie
– Służy do gromadzenia pieniędzy na podstawie faktu wytwarzania dóbr. Z tego konta pokrywa się koszty utraty wartości środków trwałych należących do właścicieli firm. Z tego konta opłaca się też naprawy urządzeń produkcyjnych, oraz inwestuje w rozwój firmy. Źródłem zasilania na to konto są emisje pieniądza dodawane w bilansie towarowym jako odpisy amortyzacyjne środków trwałych firmy. Na to konto, gromadzi się też pieniądze okresowo, na podstawie kolegialnych decyzji właścicieli firmy, przez przelewanie kwot z konta operacyjnego na konto właścicielskie. To mogą być też decyzje o podziale zysku w okresowych np. rocznych zamknięciach bilansu firm z podziałem na zysk i dywidendę.
To konto służy też do dodatkowego wynagradzania pracowników. To dodatkowe wynagradzanie w SPONT, nie jest ujmowane w składnik zarobku średniego. Zarobek średni powiązany z taryfikatorem, jest przez system SPONT utrzymywany na stałym niezmiennym poziomie przez okresową regulację. Dodatkowe wynagradzanie z konta właścicielskiego, nie zaburza utrzymywanie zarobku średniego na stałym poziomie w skali makro, bo nie jest brane pod uwagę do tej analizy. Umożliwia natomiast tworzenie dodatkowego elastycznego systemu wynagradzania poza ramy taryfikatora. Potrzebne to jest dla możliwości wiązania jakości pracy ludzi z wynagrodzeniami.
To wynagradzanie dodatkowe, w niczym też nie zaburza równowagi towarowo-pieniężnej, bo każdy wyemitowany w systemie pieniądz, ma pokrycie w wartości towarów.

3. Emisyjne
– Służy do wprowadzania pieniędzy w obieg systemu SPONT w sposób rozproszony, z poziomu firmy. Bank Rejestrowy ma pod czynną obsługą i nadzorem wszystkie cztery konta firmy. Konta emisyjne w systemie są szczególne, ponieważ do emitowania kwot na te konta, prawo posiadają wyznaczone osoby w firmach. Bank Rejestrowy uprawnień do emisji pieniędzy nie posiada. Wyjątkiem jest tylko jego własne jedno konto emisyjne, bo Bank Rejestrowy działa tak samo jak każda firma systemowa. Czyni usługi techniczne dla klientów, związane z posiadaniem kont. Osoby wyznaczone w firmach, będące jej pracownikami w działach rachunkowych, emitują w te konta pieniądze stanowiące zyski z przeznaczeniem na konta operacyjne, kwoty odpisów amortyzacyjnych z przeznaczeniem na konta właścicielskie, kwoty wypłat pracowników z przeznaczeniem na okresowe wypłaty zarobków. Dokonują tego okresowo, podczas domykania bilansów na produkowanych towarach i usługach. Wszystkie pozycje emisji cząstkowych mają swoje odniesienie (opis czego dotyczą).
Przesuwanie kwot z konta emisyjnego na operacyjne, właścicielskie i konta pracowników, dokonywane może być już przez innych pracowników w firmie, poza wytypowanymi osobami emitującymi pieniądz.

Wprowadzenie odrębnych kont emisyjnych stanowić ma formę zabezpieczenia systemu. Umożliwia to tworzenie odrębnego kanału łączności z bankiem rejestrowym. Taka forma uniemożliwia dokonywanie emisji hakerskich. System musi posiadać przed tym zabezpieczenie. Może mieć wtedy wkonstruowany algorytm, że w systemie wszystkich kont, nie może zaistnieć przypadek stworzenia dodatkowej kwoty, zwiększającej stan dowolnego konta. Poza tylko kontami emisyjnymi. Wówczas momentalnie wyłapywane jest to jako błąd, a sam fakt nie będzie mógł nawet zaistnieć, bo algorytmy uniemożliwią zwiększenie kwot na jakimkolwiek koncie. Ta procedura jest łatwa do osiągnięcia, bo zasadą zwiększenia kwoty na koncie, jest równoczesny przepływ takiej samej kwoty z innego konta, na którym procedura algorytmów potwierdzi zniknięcie kwoty z połączonym kontem w trakcie procedury przelewu.

4. Kredytowe
– To konto firma posiada opcjonalnie. Nie wszystkie firmy mają je uaktywnione. Prawo do swobodnego samodzielnego robienia kredytów przez firmy, przyznawane jest im przez Centralny Bank Rejestrowy. Nadawane jest tylko do określonej granicy bieżącego wykorzystania. Ustalany jest pułap zadłużenia dla firmy, poniżej którego firma nie zejdzie, bo nie nastąpi już przelew z konta kredytowego, poniżej ustalonego dolnego pułapu. Dzieje się to tak, że po nadaniu prawa na zakupy z konta kredytowego, podczas zakupów tworzą się na koncie kredytowym kwoty ujemne. Niwelowanie stanu tego konta z powrotem do zera, odbywa się przy zabiegu sprzedaży towarów tworzonych w ramach przyznanego prawa kredytowego. Przy takiej sprzedaży, towar posiadający index kredytowy, tak ustawia terminal sprzedaży, że kwota nie anihilowana, która normalnie jest zwrotem własnego kapitału, przy takim przestawieniu terminala, przelewana jest nie na konto operacyjne firmy, ale na konto kredytowe. Te kwoty sukcesywnie zmniejszają ujemną wartość na koncie kredytowym. W trakcie budowania bilansu tak indeksowanych towarów, na konto operacyjnym firma osiąga zysk z wyprzedzeniem czasowym przed sprzedażą jak zawsze, ale nie ma wtedy potrzeby zwracać kapitału na konto operacyjne. Zachodzi więc jedynie anulowanie składnika kredytowego na koncie kredytowym, bo robiąc przelew na konto o stanie ujemnym, przybliża się jego stan do zera.
Konta kredytowe stwarzają formę drenażu dóbr materialnych z rynku i za darmo. To prawo przyznawane jest przez Centralny Bank Rejestrowy dla wyznaczonych firm. Ale zawsze przyznane jest to do konkretnie określonej wartości ujemnej na koncie kredytowym. Nie da się więc tworzyć tą metodą radosnej twórczości, bo towary z indexem kredytowym, muszą od pewnego momentu być sprzedawane. Gdy stan konta kredytowego dochodzi do dolnej granicy, system zablokuje zakup z takiego konta. Ta forma obsługi jest dobrą formą dla produktów, które zbywane są głównie w kooperacji między firmami. Np półprodukty, albo usługi, robione w ramach strategicznych planów powoływanych konsorcjów. Konta kredytowe mogą być nadawane nie tylko na całokształt działania firmy, ale na wybraną grupę produktów. Centralny Bank Rejestrowy nadzoruje uaktywnianie tych kont zgodnie z planami strategicznymi we współpracy z rządem.


Równanie równowagi tow.-pienięż. w SPONT.

W pierwszym moim wpisie na neon24, zaprezentowałem jeden z wielu arkuszy testowych z napełnianiem i wyprzedażą towarów na rynku, kiedy to po raz pierwszy odkryłem związek średniego współczynnika anihilacji, z elementami rynku w równaniu równowagi. To pierwszy ad hoc mój zapis, kiedy wyczułem układ równania i zacząłem wybiórczo sprawdzać, na tym arkuszu, czy równanie spełnia się, dla poszczególnych pozycji w tabeli. Symbolika taka pierwsza lepsza, jaka mi przyszła na myśl i zapisałem legendę czego ona dotyczy. Teraz jest potrzeba powrócić do tego równania, ale z braku znaku sumy w edytorze, zastosuję literę E. Użyję też innych znaków na składniki, bo równanie będzie rozbudowywane. Równanie dla czystego systemu SPONT, bez pobocznych firm klasycznych, tak jak zaistniało na sławnej kartce pokazanej na pierwszym wpisie bloga, wygląda tak:

EKs - Ews - Ekr = ETs * Wa

Elementy składników równania w nowym zapisie:

EKs – Suma na kontach firm systemowych (właścicielskie, operacyjne, emisyjne), kontach indywidualnych osób pracujących w firmach systemowych, suma z kont osób niepracujących i suma z kont rządowych, jeśli rząd pobiera podatek. No bo może być też tak, że rząd nie pobiera podatku, a pełni usługi jak firma prywatna lub spółka, wykonywane na zlecenie suwerena narodu. Wtedy, zarabia na udzielaniu zamawianych usług zbiorowych, działając na prawach firmy.

Ews – Suma wstępnie nadanych kwot na konta firm systemowych i osób pracujących w firmach systemowych. Wstępne nadawanie kwot ma związek z płynnością obsługi zaopatrzenia w towary dla firm i towary osobiste.

Ekr – Suma nie zanihilowanych kredytów na kontach kredytowych, w systemowych firmach. (moduły z ujemnych stanów na kontach kredytowych)

ETs – Suma wartości towarów wystawionych na rynek, przez firmy systemowe.

Wa – Średni współczynnik anihilacji z towarów przebywających na rynku. Oczywiście tych towarów, co mają określone dwie wartości w cenie. Współczynnik anihilacji to wartość mniejsza (anihilowana), podzielona przez wartość większą (cenę).

Suma wstępnie nadanych kwot na konta (Ews) i Suma nie zanihilowanych kredytów na kontach kredytowych (Ekr) mają podobną właściwość. Stanowią nadwyżkę pieniądza obiegowego ponad ściśle teoretyczną wartość towarów. Ews zapewnia płynność działania, z kolei Ekr zapewnia płynność dla działań priorytetowych. Jako swobodnie dodawane ilości pieniędzy, w równaniu są odejmowane od pozostałych zasobów pieniądza, ściśle związanymi z nadanymi wartościami towarów, za które dokładnie nastąpi wykupienie wszystkich towarów rynkowych. Gdyby ono zaistniało, na kontach pozostać mają pieniądze, które były dołożone dla zapewnienia jedynie płynności operacji zaopatrywania w towary. Widać przejrzystą logikę równania. Prawa strona równania interpretuje anihilowane części z wartości towarów rynkowych. Równoważona jest pieniędzmi wyemitowanymi i nagromadzonymi w kontach.

Warto tutaj dodać uwagę, że nadawanie priorytetów przez system wybranym dziedzinom produkcji lub usług, jest niczym innym jak opodatkowaniem. A to dlatego, bo wyciągane na to w darmowy sposób zasoby z rynku, w fiducjarnym systemie równego rozdziału dóbr, obciążają materialnie tych, którzy z takich uprawnień nie korzystają. Więc jeżeli da się ująć ilościowo intensywność udzielania takich kredytów, co jest oczywiste, to powinno być powiązane to ze zmianami w opodatkowaniu, jeśli system miałby wmontowany podatek dla państwa.

Jednostkami po obu stronach równania, są jednostki pieniądza. Wszystkie dane we wzorze są mierzone. Osiągane są z bazy danych, za pomocą programu obsługi SPONT. Są to dane o bieżącym stanie kont, komunikaty o wystawianiu towarów na rynek z podawaniem wartości i komunikaty o sprzedaży towarów. Zmierzone elementy równania w ustalonych równych odstępach czasu, budują zapis bieżący i historyczny, o rzeczywistym stanie chwilowej równowagi towarowo-pieniężnej. Ta metodyka pozwala zawsze znać stan równowagi rynku. Czyli odchylenie pomiędzy prawą i lewą stroną tego równania. System SPONT dla firm z laborystyczną wyceną wartości towarów, nie jest w stanie wygenerować dryfu, aby ta równowaga w długiej skali czasowej została naruszona, bo pieniądz jest dokładnie emitowany w takiej ilości, że zgadza się z podawaną na towarach ceną. Zachodzą natomiast fluktuacje powodujące bardziej nadpłynność obiegu pieniądza niż dławienie. Czynnik powodujący fluktuacje wychylenia równowagi, z przewagą pieniędzy nad towary wystawione w rynek, wynika jedynie z odstępu czasowego od emisji pieniędzy przy bilansie z ceną i wypłatami za pracę, do momentu podania komunikatu, o wystawieniu towaru na rynek.


System SPONT z pieniądzem MUF i MAF
 
Chcąc teraz w SPONT mieć nadzór nad firmami klasycznymi i dodatkowo zasilać go w odmierzany dla nich pieniądz obiegowy Mafin, należy prowadzić regulację nadążną dla drugiego pieniądza, mierząc jego ilość ze wszystkich kont typu Mafin. Podobnie mierząc zawartość pieniędzy Mufin trzeba je sumować też ze wszystkich kont, bo z pieniędzy MUF i MAF korzystają wszyscy. System SPONT jako całość traci też ze swojej oryginalności, że nie potrzebował jako samoistny, centralnych decyzji do utrzymywania równowagi towarowo-pieniężnej rynku. W układzie z samymi firmami systemowymi, bieżące regulowanie równowagi jest zbędne. W układzie z firmami klasycznymi dochodzi temat, że oprócz prawa do emisji rozproszonej pieniędzy MUF tylko w firmach, będzie musiało być nadane prawo do emisji pieniędzy MAF z pozycji Centralnego Banku Rejestrowego. I teraz można budować system tak, że nadzorem emisji zajmą się pracownicy CBR, na podstawie wyników pomiarowych z oprogramowania, albo wielkość emisji wydzieli oprogramowanie na podstawie pomiarów z rynku, na co grupa ludzi w CBR nie będzie mieć wpływu, a oprogramowanie emisję korekcyjną MAF wstawi jedynie na specjalne konto w CBR. Wyznaczeni pracownicy CBR w swoich decyzjach, zajęli by się jedynie ukierunkowaniem takiej emisji. Przeznaczali by ją w takie miejsca, aby realizować poboczne aspekty regulacyjne. Np zasilanie najniżej zarabiających, rozpraszanie emisji na firmy priorytetowe, albo realizację celów budżetowych państwa. Emitowanie przez CBR pieniędzy MUF też istniałoby, ale nie wchodziło by to w czynności regulacji nadążnej grupy firm klasycznych. Byłoby tylko sporadyczną interwencją w razie potrzeb dodatkowego poprawiania samoregulującego się systemu SPONT.

 
Według wniosków z poprzedniego wpisu, zapotrzebowanie na pieniądz obiegowy MAF (Mafin), do obsługi firm klasycznych wynika z równania:

D = ETk + EPk + Ewfk + Ewpk

D – Ilość dodatkowego pieniądza obiegowego obsługującego firmy klasyczne.

ETk – Uśredniona chwilowa wartość towarów i usług na rynku, pochodząca od firm klasycznych. ETk mierzone jest pośrednio. Czyli przez programy obliczeniowe, z bazy danych o wartości wystawianych towarów i usług na rynek, przez firmy klasyczne, oraz na podstawie danych z terminali sprzedających towary bez anihilacji. Jest to obliczone napełnienie rynku przez bieżącą kontrolę strumieni zasilania rynku w towary i usługi, oraz kontrolę odpływu towarów i usług podczas sprzedaży.

EPk – Uśredniona chwilowa wartość produkcji w toku. Dotyczy wszystkich firm klasycznych w całym systemie. Mierzona programowo. Obliczana na podstawie czasu przebywania zakupionych środków obrotowych, podlegających produkcji bieżącej.

Ewfk – Suma wartości na zabezpieczenia ciągłości produkcji wszystkich firm klasycznych. Są to kwoty w firmach, niezbędne do utrzymania ciągłości dostaw towarowych, w zależności od indywidualnych warunków we firmach. Ustalane są w uzgodnieniu z Bankami Rejestrowymi na podstawie stanów faktycznych, albo analizowane na różne metody.

Ewpk – Suma jednorazowych zarobków, wszystkich pracowników, zatrudnionych w firmach klasycznych. To w związku z pojęciem płynności zaopatrzenia osobistego, bo wypłaty realizowane są okresowo. Np co miesiąc.

Narzędzia pomiarowe systemu mierząc zasoby towarowe ETk i EPk, oraz dostawiając składniki Ewfk i Ewpk określone z aktualnych potwierdzonych raportów firm wyznaczają na bieżąco zapotrzebowanie (D) na pieniądz i porównują to z faktycznym stanem pieniędzy obiegowych przebywających na wszystkich kontach Mafin. Gdy dochodzi do granicznych odchyleń, oprogramowanie emituje pieniądze na specjalne konto w CBR, w celu przelania ich w odpowiednie miejsca systemu przez ludzką ekipę, albo przeprowadza procedurę anihilacji pieniędzy Mafin. Zależy to od zaistniałej sytuacji. W przypadku istnienia takiego złożonego systemu, mającego w sobie dwa pieniądze MUF i MAF istniałyby dwa rynki towarowe, będące przestrzennie blisko siebie na użytek jednego systemu, który nadzorowałby równowagę towarowo pieniężną pieniądza MUF i MAF, na podstawie spełniania dwóch równań przedstawionych wyżej. Wartość dodatkowych zasobów pieniądza MAF objęta znakiem (D), byłaby rozsiana na wszystkich kontach MAF we firmach, u ludzi i w rządzie. Niekoniecznie też tylko w firmach klasycznych. Polityką ukierunkowywania emisji, można wpływać na wiele innych aspektów. Konta na pieniądze MUF i MAF posiadają wszyscy.


System SPONT z jednym pieniądzem MAF

Gdyby zaś chciało się stworzyć system uproszczony i tylko z jednym pieniądzem obiegowym MAF, polegałoby więc to na złączeniu rynków towarowych od firm systemowych i klasycznych, a całą masę pieniądza obiegowego, należałoby poddać regulacji nadążnej, utrzymując równowagę towarowo-pieniężną, dla nowo skonstruowanego równania równowagi, chwilowych wartości zasobów towarów i usług na rynku, z chwilową wartością zasobów pieniądza obiegowego na kontach. Firmy systemowe działałyby korzystając z pieniądza obiegowego, ale używałyby go w funkcji pieniądza jednorazowego. Przy zakupach towarów od firm systemowych zachodziłaby anihilacja, zaś przy zakupach w firmach klasycznych, anihilacji by nie było. Jedynym drobnym mankamentem, staje się brak narzędzia pomiarowego do sprawdzania równowagi towarowo-pieniężnej w rdzennym systemie SPONT, opartym na firmach systemowych. Nie będzie to stanowiło jednak przeszkody, by firmy systemowe nie mogły działać według swoich zasad i emitować pieniądz. Mechanizmy emisji i anihilacji w części dotyczącej ubywania lub przybywania towarów firm systemowych, dokonują nadal samoczynnych procesów regulacyjnych. Dzieje się to wewnątrz całego systemu, który i tak podlegać będzie centralnej regulacji nadążnej, co do równowagi towarowo pieniężnej w całym zasobie towarowym, na podstawie inaczej zbudowanego równania równowagi.
Nowe równanie, przedstawiające chwilowe zasoby towarowe przyrównane do chwilowych zasobów pieniądza w obiegu, stworzy się na zasadzie dodania tych poprzednich równań stronami.
Na początek ustawi się składniki równań, aby na prawej stronie umiejscowić wartości towarów znajdujących się chwilowo na rynku. Dla firm klasycznych będzie to suma wartość towarów i usług na rynku, oraz produkcji w toku. Dla firm systemowych suma wartości towarów, razy średni współczynnik anihilacji towarów. Po lewej stronie równań znajdą się pieniądze na kontach i wartości poprawkowe na ciągłość działania systemu.

EKs - Ews - Ekr = ETs * Wa

D - Ewfk - Ewpk = ETk + EPk

Teraz należy rozbudować składniki: EKs, Ews, D. Wprowadza się następujące grupy składników:

EKfs – Suma z trzech kont od wszystkich firm systemowych. Czyli z kont operacyjnych, właścicielskich i emisyjnych.

EKps – Suma z wszystkich kont pracowników firm systemowych

EKfk – Suma z wszystkich kont firm klasycznych

EKpk – Suma z wszystkich kont pracowników firm klasycznych

EKn – Suma z wszystkich kont osób niepracujących

EKrz – Suma z wszystkich kont rządowych i instytucji państwowych, jeśli w systemie są pobierane podatki, bo taki system umożliwia też, że rząd może istnieć w nim, jako zarejestrowane firmy usługowe, wykonujące usługi wymyślane, zlecane i opłacane, przez suwerena narodu.

Ewfs – Suma wstępnie nadanych kwot na konta firm systemowych. Wstępne nadawanie kwot ma związek z płynnością obsługi zaopatrzenia w towary dla firm.

Ewps – Suma jednorazowych zarobków, wszystkich pracowników, zatrudnionych w firmach systemowych. To w związku z pojęciem płynności zaopatrzenia osobistego w towary, bo wypłaty realizowane są okresowo. Np co miesiąc.

Tak jak to ma być w teorii, dodatkowe pieniądze do obsługi firm klasycznych ulokowane zostaną w grupie kont firm klasycznych i pracowników tam zatrudnionych:

D = EKfk + EKpk

Zostali też wprowadzeni użytkownicy systemu, należący do niego, choć nie przypisani do grupy pracujących. Osoby niezatrudnione i instytucje korzystające z zasady fiducjarności, przy dzieleniu się zasobami towarowymi.

Teraz będą dwa powyższe równania, po dalszym rozbudowaniu ich składników:

EKfs + EKps - Ewfs - Ewps - Ekr = ETs * Wa

EKfk + EKpk - Ewfk - Ewpk = ETk + EPk

A teraz równania zostają dodane stronami i dołożone jeszcze będą konta dodatkowe, korzystające z zasady fiducjarności systemu pieniężnego. Konta osób niepracujących (EKn), należących do systemu, np. młodzież. W tym też mieszczą się konta tymczasowe ludzi przebywających w systemie, po wymianie swojej waluty na pieniądz systemowy i konta instytucji rządowych (EKrz).


EKfs + EKps + EKfk + EKpk + EKn + EKrz - Ewfs - Ewps - Ekr - Ewfk - Ewpk = ETs * Wa + ETk + EPk

Rdzenny system SPONT ma właściwości samoregulacji i przy wstrzymanej produkcji podczas wykupu towarów rynkowych, pieniądz samoczynnie znika z obiegu. Podobnie przy napełnianiu rynku przy wstrzymanych zakupach, do pewnego momentu ma właściwości powiększania ilości pieniądza. Mógłby to robić bez końca, ale ma wkonstruowane procedury hamujące, przed niepowstrzymanym napełnianiem rynku w towary, jeśli nie znajdują one nabywcy.
Z kolei złączony system SPONT z firmami klasycznymi, według takiego równania równowagi jak powyżej, musi podlegać regulacji nadążnej. Gdyby jej nie było wtedy np podczas wstrzymania produkcji, gdy rynek towarowy zmniejsza swoje zasoby, pozostawałaby duża ilość pieniądza obiegowego, który nie byłby na bieżąco usuwany z obiegu. Zachodziłoby wtedy znane zjawisko dostrajania się ceny zakupu i panika z wykupywaniem pozostającej reszty towarów. Cała regulacja robiona w tym projekcie opiera się na pomiarach pośrednich. Oznacza to, że są zbierane dane do systemu o ruchu towarów i pieniędzy, a system na bieżąco w dowolnie nadanych odstępach czasowych, np. co kilka godzin, rejestruje i wylicza składniki do równania równowagi i sprawdza wynik odchylenia jej. Przy przekraczaniu nadanych granic, system samoczynnie wylicza poprawkę na dokonanie emisji i emisję lokuje na specjalnym koncie w CBR. Z tego konta uprawnione i wyznaczone osoby dokonują ukierunkowanych przelewów z tych emisji. Np rozproszone w odpowiednie miejsca, albo bardziej ukierunkowane na priorytetowe zadania inwestycyjne. Przy poprawkach równowagi idących w kierunku usuwania pieniędzy z obiegu robiąc im anihilację, procedury powinny nadawać pierwszeństwo do usuwania pieniędzy z kont rządowych i instytucjonalnych. Wtedy taka procedura, ma moc oddziaływania na ekipy rządowe, bo to jest jak najbardziej związane ze złą polityką w rządzeniu gospodarką. Może stawać się też przyczynkiem do wymiany ekip w rządzie. Widać więc wyraźnie, jaką moc i kreatywność ma ten projekt pieniądza.

Mufinek Sposypkom

KOMENTARZE

  • @Autor
    "Firmy ponadto, muszą mieć dobrą organizację pracy i produkcji, bo tylko wtedy laborystyczną teorię wartości da się wdrożyć."

    Bardzo dobrze że szanowny Autor dostrzegł tę ważną cechę. Gdy system pieniężny nie jest w stanie wymuszać dobrej organizacji produkcji muszą istnieć inne zamienne czynniki które na to wpływają.
    Jednym z takich czynników może być ogromne zaufanie i posłuszeństwo wobec władzy, tak jak to ma miejsce w krajach dalekiego wschodu - wzmacniane dodatkowo przez konfucjanizm.
    Ciekawe, co mogło by być takim czynnikiem w Polsce?
  • @programista 10:26:21
    Firma jako grupa właścicieli z kapitałem rzeczowym i pieniężnym, decydując się coś robić, ma do wyboru przyjąć zwykły tradycyjny sposób produkcji wymagający większych zasobów na koncie, albo jak się da, to postarać się dobrze zorganizować produkcję, działać jako firma systemowa i wykonywać to samo przy mniejszym zasobie pieniędzy własnych, bo będzie można pieniądz emitować. Może też w ramach swojego rozwoju i udoskonalenia technologii produkcji, przebranżowić się z firmy klasycznej, zmieniając swój status rejestracyjny na firmę systemową. Najważniejsze jest to, że laborystyczna wycena wartości, sprawdza się w rozbiciu pracy na specjalności zawodowe i typowe czynności, które występują w zorganizowanej produkcji, gdzie efekty pracy są łatwo stwierdzalne.
    Pod pojęciem dobrej organizacji pracy, chodzi też o rzetelność samej pracy, aby nie była ona jałowa. Jeśli są stawki godzinowe, więc i efekty pracy muszą być mierzalne. To wymaga normowania, kontroli efektów pracy i systemów ich rejestracji. Potem dochodzi temat korekt wynagradzania, które wynikają z stawek taryfikatora, autentycznego czasu pracy i zmierzonych lub ocenionych wyników pracy. I to ma być potem uwzględniane w systemach premiowania. Mogą być różne. Np odbieranie przy karaniu i dawanie zasługującym, albo dodawane dodatki z konta właścicielskiego.

    Dobra organizacja pracy wymaga też np dobrych systemów szacowania i korygowania odpisów amortyzacyjnych, by również z nich prowadzić naprawy sprzętów.

    Zaufanie i posłuszeństwo do władzy w Polsce to niekończące się tematy, a teraz jest znikome.
  • @Mufinek Sposypkom 14:22:00
    Ciekawe, że szanowny Autor z jednej strony akceptuje "odbieranie przy karaniu i dawanie zasługującym" a z drugiej strony w kwestii firm działających poza systemem obawia się:
    "Aby takie firmy nie stanowiły konfliktów społecznych, średni zarobek i jego rozpiętość w nich, czy grupach tych firm, nie może przewyższać w drastyczny sposób zarobków w firmach systemowych."

    Przecież stosowanie systemów premiowania będzie powodować konflikty społeczne z dokładnie tego samego powodu - rozpiętości zarobków.

    Czyli gdy o zasługach mają decydować konsumenci to jest źle, ale gdy decyduje o tym konkretny nadzorca to wtedy jest dobrze?
  • @programista 14:51:34
    W kwestii zauważonych przez Ciebie moich obaw, co do firm klasycznych w systemie SPONT.

    We wpisach pisałem o zagadnieniu robienia w SPONT tzw analitycznych strategicznych odcinków czasowych. Coś jak dawne np. plany pięcioletnie. Chodzi o to, na jaki poziom dobrobytu założyć na wstępie zarobki. Tzw przelicznik jednostki pieniądza na złoto. Albo inaczej; średni zarobek godzinowy w miligramach złota na godzinę. Żyjemy jeszcze w świecie, gdzie złoto jest międzynarodowym pieniądzem towarowym, choć międzynarodowy rzyt stara się złoto wyeliminować całkowicie z obiegu, by móc wdrożyć system pieniądza z PMS.
    SPONT więc w pięcioletnich planach ustala na jakich produktach z własnych zasobów może korzystnie handlować w swoim otoczeniu zewnętrznym. Na podstawie takich towarów i technologii ich produkcji, ustala średni zarobek w miligramach złota na godzinę. To pozwoli wtedy dodatkowo budować opcję na pozyskiwanie międzynarodowego pieniądza towarowego, który można swobodnie gromadzić. Jest lepszym niż zasoby walut, potrzebne do nabywania towarów nieosiągalnych w własnej produkcji. Więc przy tak wstępnie narzuconych warunkach podstawowych, szacuje się też koszyk dóbr dla średniego zarobku, w oparciu o możliwości technologiczne i zasoby krajowe. Czyli w oparciu o moc wytwórczą. Potem jest temat spełnienia planowanego zadania, więc trzeba utrzymać założenie stałego zarobku średniego, co SPONT realizuje, bo ma do tego narzędzia. W trakcie upływu lat zaczyna być widać, czy założenia były trafne gdy spełniany jest koszyk dóbr, bo jak nie to należy dokonać korekt w stawce godzinowej zarobku odniesionego do miligramów złota. I teraz dochodzimy do sedna rzeczy.
    Firma klasyczna mogąca zarabiać średnio więcej niż planuje się z powodów ważnych dla korzyści ogólnych, zaburza cel główny, a jest nim porównanie wyników rzeczywistych po pięciu latach, z planowanymi na za 5 lat. Musi więc mieć z tego powodu narzucony lekki reżim, by nie pasożytować na tych, którzy pracują na planowanych strategicznie stawkach.

    W kwestii premiowania.

    Premiowanie w firmie właśnie eliminuje konflikty. One powstają np na styku nie reagowania kierownictwa firmy, na dziejącą się niesprawiedliwość, którą widzą pracownicy. Karanie za niesubordynację, kiepskie nienormatywne wyniki i nagradzanie za efekty lub sumienność pracy, to rzecz podstawowa w firmach. Ma moc oddziaływania.

    W kwestii regulacji ceny sprzedaży z punktu widzenia nabywcy.

    W systemie SPONT też jest narzędzie które umożliwia targowanie się klienta z nadaną ceną. To jest niczym innym jak przecena. Firma ma taka opcję do wyboru i terminale mają na to algorytmy, które odcinają przecenę od przelewanej firmie kwoty. Transakcja dostaje indeks informacyjny że zaistniała sprzedaż z przeceną. Firma ponosi stratę, podczas powrotu mniejszej kwoty kapitału własnego, zawartego w wartości towaru.

OSTATNIE POSTY

więcej

ARCHIWUM POSTÓW

PnWtŚrCzPtSoNd
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

ULUBIENI AUTORZY

więcej