Gorące tematy: Wolni i Solidarni Smoleńsk Zostań BLOGEREM! RSS Kontakt
Uwaga! Wygląda na to, że Twoja przeglądarka nie obsługuje JavaScript. JavaScript jest wymagany do poprawnego działania serwisu!
27 postów 200 komentarzy

Projekty

Mufinek Sposypkom - Przedstawiciele banku Anglii zapytali Franklina, skąd się bierze wzrost dobrobytu kolonii. Franklin odrzekł: - To proste. W koloniach wydajemy własny pieniądz. "Kolonialny Skrypt". Wydajemy go w proporcji do potrzeb handlu i przemysłu...

Pieniądz obiegowy w sterowaniu otwartym POwSO - część 1

ZACHOWAJ ARTYKUŁ POLEĆ ZNAJOMYM

Bajecznie prosty system regulacji rynku.

 

 

Wstęp.

Przedstawię teraz kolejny projekt. Będzie z pieniądzem obiegowym, emitowanym centralne. Nazwałem go POwSO, co jest skrótem nazwy; Pieniądz obiegowy w sterowaniu otwartym. Może on funkcjonować zarówno dla elektronicznego pieniądza, jak i dla mieszanego gotówkowo-elektronicznego, jaki jest obecnie. Centralne sterowanie emisją i anihilacją, działoby się w oparciu o bieżące pomiary materialnych zasobów środków obrotowych we firmach i w oparciu o zaprojektowane procedury.
Projekt ten, opiera się na ilościowej teorii pieniądza i sięga do idei, którą kiedyś wypowiedział do bankierów Anglii Beniamin Franklin. Jest ona skrótowo przytoczona w motto mojego bloga i cytowałem ją obszerniej też w wpisie; System PORN część 4 regulacja.
O takim systemie pieniężnym wspominałem już na blogu dawno, nazywając to "bajecznie prosty system regulacji rynku", nie wnikając w temat dokładnie, bo moim zamiarem było wtedy tworzenie systemu z emisją oddolną i rozproszoną, bo są one odporne na zawłaszczanie sterowaniem pieniądza. Od tamtego czasu, poznając kolejne rzeczy, dojrzałem do stworzenia zrębów takiego "bajecznie prostego rozwiązania". To co skłoniło mnie do opracowania tego projektu, była przeczytana literatura naukowa Alternatywne_Strategie_PP.pdf, zaczerpnięta ze strony nbp.pl. Praca naukowa opisywała metody regulacyjne pieniądza. Między innymi tą, którą stosowano wcześniej w latach '70 i 80'-tych i od której odstąpiono, bo nie dawała pozytywnych rezultatów. Była to polityka pieniężna oparta o kontrolę podaży pieniądza, zastąpiona potem strategią celu inflacyjnego, czyli to co jest teraz w Polsce i nie tylko, gdzie reguluje się inflację na poziomie 2,5% w skali roku. Praca naukowa podaje warunki konieczne do poprawnego działania metody sterowania podażą pieniądza. Potem roztrząsa zagadnienie o niespełnieniu dwóch warunków, które stały się powodem nieskuteczności tego sterowania i odejścia od niego.
Oto te warunki, dające skuteczność realizacji strategii kontroli podaży pieniądza i wnioski na ich temat, zgodnie z treścią tej pracy naukowej:

1. istnienie relacji przyczynowo-skutkowej między podażą pieniądza a inflacją.
2. możliwość poprawnego zdefiniowania podaży pieniądza przez bank centralny.
3. znaczący wpływ banku centralnego, na kształtowanie się podaży pieniądza.

ad 1. Praca naukowa generalnie potwierdza istnienie tej relacji, bo wynika ona z ilościowej teorii pieniądza i historyczne obserwacje potwierdzają istnienie wskazanego związku.

ad 2. Bank centralny nie jest w stanie precyzyjnie wskazać, co jest, a co nie jest pieniądzem, a w szczególności określić taką kategorię pieniądza, która wpływałaby jednakowo na procesy makroekonomiczne. Do określenia podaży pieniądza banki centralne używały tzw. agregatów monetarnych, obejmujących mniej lub bardziej płynne aktywa finansowe, mogące służyć do regulowania zobowiązań. Szczególnie często wyróżniano bazę monetarną (M0), do której zalicza się pieniądz rezerwowy banku centralnego, oraz gotówkę w obiegu, a także szersze agregaty pieniężne: M1, M2, M3

ad 3. Możliwość bezpośredniego szybkiego wpływania na wielkość bazy monetarnej, została ograniczona brakiem kontroli szerokiego pieniądza i kredytu, których podaż w dużym stopniu zależy od czynników behawioralnych, oraz sposobu organizacji rynku finansowego i stopnia jego rozwoju.

Metoda sterowania podażą pieniądza w latach '70 i '80-tych, nie sprawdziła się, bo nie robiono tego jak należy. Poza tym, co sam zauważyłem, drugi warunek nie był spełniany. Nie prowadzono przede wszystkim pomiarów na rynku, z których stworzono by teoretyczne zależności do definiowania podaży pieniądza.

Chcąc wdrożyć obecnie taki projekt i spełnić wszystkie te warunki, można go wdrażać na dwie metody. Przy zgodzie głównego systemu w państwie na przejście w niego, albo w braku zgody, jako drugi system autonomiczny, gdy przeforsuje się ustawę, zezwalającą na istnienie więcej niż jeden autonomiczny system pieniężny w państwie. Wtedy proces przystępowania do systemu, polega na decyzji firm o takim wstąpieniu. Wraz z tym firma otrzymuje darmową emisję pieniędzy określaną na podstawie wyceny zasobów środków obrotowych we firmie i konieczną też emisję na płynność, w celu zapewnienia cyklicznych miesięcznych wypłat pracowniczych.

Tym co przeszkadzałoby staremu systemowi na przejście w taki projekt, jest przede wszystkim likwidacja zasady z oprocentowaniem przetrzymywanych pieniędzy na kontach, by doszło do wyeliminowania agregatów pieniężnych. Wszelkie pomnażanie kapitału finansowego, możliwe do zrealizowania byłoby jedynie na zasadach pożyczki wzajemnej na określony czas, pomiędzy użytkownikami systemu. Druga rzecz przeszkadzająca staremu systemowi, to byłaby konieczność wyeliminowania substytutów pieniądza w obrocie gospodarczym. Więc likwidacja w systemie weksli, bonów pieniężnych, papierów wartościowych pod zastaw i odnotowywanie długów w bilansach itp. Potem zmiany w handlu akcjami i zmiana zasad z obligacjami, też rujnowałoby dotychczasowe przyzwyczajenia sektora bankowego i odpychało od reform burzących stare zwyczaje. Zaś przy zgodzie sektora bankowego na taki projekt, rola dawnych banków, zredukowana byłaby jedynie do firm handlowych walutą obcą i pełnieniu usług z obsługą kont, plus ewentualnie nadzór nad firmami.

Jest rzeczą wiadomą, że prowadzeniem i nadzorowaniem takiego systemu na początek muszą zajmować się ludzie we firmie usługowej powołanej do tego celu. W przyszłości po udoskonaleniu, procesy sterowania mogą być zautomatyzowane. Ważnym jest, by struktura własności takiej firmy była rozproszona. Firma powinna być spółką obywateli danego państwa i nie być prywatną, należącą do niewielkiej grupy udziałowców. Według mnie udział większościowy musi mieć charakter rozproszony. Przykładowo udziały na poziomie do 1% stanowić mogłyby łącznie 51%, pozostałe udziały np. nie przekraczać zakres 10% do 6%.
Temat zresztą jest tak trudny, że gdyby miało dojść do zastosowania takich wynalazków, to należałoby się jeszcze uzbroić w straszące bomby atomowe, których posiadanie umożliwiłoby dopiero wdrożenie wynalazku, by zagraniczne wojska nie przeorały takiego systemu, jak np. przeorały Syrię, która zawsze miała własny bank centralny, czyli autonomiczny niezależny system pieniężny.


Opis koncepcji konstrukcyjnej sterowania otwartego.

Układ sterowania jest tak zrobiony, aby przechytrzyć zasadę samoregulacji cen na rynku, dziejącej się zawsze od prawa ilościowej teorii pieniądza. Chodzi o to, aby sterowanie bezzwłocznie stabilizowało czynnik wywołujący inflację i nie było szansy, na zaistnienie inflacji. Ponieważ obecny proces regulacyjny przez pomiar ceny koszyka lub inflacji, ma dużą zwłokę, bo tak działa nastawnik cen, od statystycznych zachowań ludzkich, regulacja przez pomiar inflacji, nie nadaje się do śledzącego szybkiego sterowania. Np teraz gdy reguluje się poziom inflacji, to zwłoka od zadziałania sygnałem wynosi 4 miesiące, aby układ zmienił poziom inflacji na zauważalny efekt. Rada Polityki Pieniężnej trzy razy na rok dokonuje korekt, bo częstsza regulacja jest niemożliwa. Regulacja jest więc chwiejna i z małą pewnością.

Sterowanie w moim projekcie, opiera się na utrzymywaniu równowagi chwilowej zasobów towarowych w systemie, z całą zawartością pieniądza w obiegu. Nie chodzi tu tylko o mierzenie wartości zasobów chwilowych na rynku towarowym, ale również zasobów; chwilowych przetwarzanych, chwilowych oczekujących na przetwarzanie, zasobów dodawanych na bieżąco w procesie produkcji, oraz mierzenie zjawiska, z nadaniem pieniądzu koniecznej płynności w obiegu. W tym projekcie wykorzystana jest ta sama główna zasada, jak w projekcie PORN. Chwilowe zasoby rynkowe i wymagana płynność, zrównane są stale z pieniądzem w obiegu, oraz ma być dyscyplina z utrzymywaniem zarobków na niezmiennym poziomie. Nie będzie więc oprogramowań dla firm i kont buforowych jak w PORN, bo nie będzie oddolnej emisji. Firmy będą jedynie składać comiesięczne raporty pomiarowe.
 
Wartość rzeczowego kapitału obrotowego, podlega we firmie nieustannym zmianom. Ale do śledzącego sterowania podażą pieniądza, nie jest konieczna znajomość wartości rzeczowego kapitału obrotowego na każdą chwilę. W najprostszym rozwiązaniu, wystarczy zająć się mierzeniem strumieni wartości dopływających i odpływających, w rzeczowy kapitał obrotowy firmy, aby móc już stabilizować system pieniężny w tzw. sterowaniu otwartym śledzącym. Pomiary osiąga się przez obowiązkowe składanie prostych raportów z firm. Otwarte sterowanie, oznacza tu sterowanie bez sprzężenia zwrotnego.
Otwarte układy sterowania stosowane są wówczas, gdy związek pomiędzy sygnałem wejściowym i wyjściowym jest znany. I tak właśnie jest w tym projekcie. Ten znany związek opiera się na ilościowej teorii pieniądza. Tu sterowanie odniesione jest do odcinka czasowego 1 miesiąc, bo tak jest wygodnie robić pomiary. Jest to w zgodzie ze zwyczajami robienia comiesięcznych bilansów i comiesięcznymi terminami wypłat pracowniczych. Pomiar strumieni jednostek pieniężnych [zł/czas], odbywa się na jednostkę czasu 1 miesiąc. Dzięki takim pomiarom, poznaje się przyrosty i spadki rzeczowego kapitału obrotowego w miesięcznych przedziałach czasowych. Zarówno we firmach, jak i w skali całego systemu. Wraz z tymi zmianami nadążać mają wzrosty i spadki ilości pieniędzy obiegowych.
To sterowanie można robić na dwie metody:

metoda < A >
To metoda uproszczona. Usuwa dryf inflacyjny i naturalnie ustawia ceny do ilości pieniądza w obiegu jaka będzie. Sygnałem wejściowym w sterowaniu, są wtedy przyrosty i spadki wartości rzeczowego kapitału obrotowego, a sygnałem wyjściowym, są emisje i anihilacje pieniądza obiegowego. Ceny w długim okresie dopasują się do każdej ilości pieniędzy obiegowych, jaka będzie na starcie systemu. Nie jest tu potrzebna znajomość chwilowego rzeczowego kapitału obrotowego w systemie. Można przechodzić na takie sterowanie w systemie już działającym, na pieniądzach które są. Oczywiście po spełnieniu wszystkich potrzebnych zmian. Do najważniejszych należy ujednolicenie pieniądza, pozbawienie go prawa oprocentowania na koncie, a na średni zarobek w systemie musi być ustanowiona nieprzekraczalna granica. 

metoda < B >
Usuwa dryf inflacyjny i dodatkowo umożliwia kontrolowane przesuwanie cen, wykorzystując oddziaływanie prawa Ricardo. Wymagane są wtedy dane pomiarowe o chwilowych wartościach rzeczowego kapitału obrotowego w systemie. Osiąga się je raz do roku w spisach inwentaryzacyjnych środków obrotowych we firmach, a w ciągu roku comiesięcznie koryguje się chwilowe wartości rzeczowego kapitału, w zapisach systemu. Wykonuje się to na podstawie comiesięcznych mierzonych przyrostów i spadków wartości kapitałów obrotowych we firmach.

W metodzie sterowania < B > można wglądnąć, jaka wartość płynności, ustawia się, gdy w systemie ustabilizują się ceny rynkowe. Płynność w analizie chwilowej równowagi rynku, definiuje się, jako dodatkowa ilość pieniądza, ponad wartość chwilowego rzeczowego kapitału obrotowego w całym systemie, z pominięciem chwilowej wartości rynku towarowego. Aby utrzymywać ją na stałym i zamierzonym poziomie, należy określać ją przez nadawany współczynnik, który powiększy ewentualnie pomniejszy płynność względem bazy, definiującej płynność przy obsłudze rynku towarowego. Bazą do określania płynności, w tym projekcie, jest wartość produkcji w toku z kosztami tworzącymi wartość produktu na bieżąco, wraz jeszcze z wartością zgromadzonych środków obrotowych na magazynie firmy.
Płynność w całym systemie, jest uśrednioną płynnością ze wszystkich firm. Przez świadome zmiany płynności na cały system, zmienia się ostatecznie ilość pieniądza w obiegu i osiąga stopniowe, zamierzone przesuwanie poziomu cen w dowolna stronę, w myśl zjawiska samoregulacji cen w ilościowej teorii pieniądza. Podobne zjawiska będą się też działy, gdy będzie zmieniane w systemie oprocentowanie kredytów. Zmiany uwarunkowań kredytów, też powodują zmiany zasobów pieniądza obiegowego. Oczywiście mam na uwadze zmienioną konstrukcję z kredytami, która nie ma kanału z wypływem dóbr poza system, dla zarządców obecnego nie suwerennego pieniądza i narzuconej koślawej konstrukcji pieniężnej.

System POwSO, startując w całym państwie, może zaczynać na metodę < A >, a po wykonaniu spisów inwentaryzacyjnych, przejść na metodę < B >. Comiesięczne emisje, rozsiewane są firmom i pracownikom na ich konta. Przy pieniądzu mieszanym gotówkowo elektronicznym, nie może istnieć wpłata i wypłata pieniędzy gotówkowych na konto, bo to byłoby pożyczeniem pieniądza bankowi i odbieraniem pożyczonych bankowi. To ma się odbywać na zasadach zamiany pieniędzy, a gotówka podlegać dokładnej rejestracji i wstrzymaniu jej w bankowym obrocie. Wycofywana złotówka fizyczna, robiąca wzrost na koncie elektronicznym, nie może uczestniczyć w obiegu, a uzyskiwana z banku na życzenie klienta, ma zmniejszać stan konta i wchodzić wtedy w obieg, na miejsce wycofanego pieniądza elektronicznego.

Zadaniem sterowania otwartego, jest utrzymywanie podaży pieniądza obiegowego, odniesionej do; towarów rynkowych, produkcji w toku, i potrzeb płynności, podczas funkcjonowania produkcji dóbr. Do pieniądza obiegowego zaliczane są też emisje kredytowe i w tych zasobach, które nie zostały spłacone. Kredyty podczas spłat anihilowane są całkowicie i wraz z oprocentowaniem. Dzięki temu, stale utrzymywany proces kredytowy, stwarza w systemie nieustanny comiesięczny strumień anihilacji pieniędzy obiegowych, wymagający emisji kompensacyjnej. Tylko w sytuacjach koniecznych anihilacji, zmniejsza się emisję kompensacyjną, lub ją wstrzymuje. Strumień anihilacji w systemie kredytów, to mój wynalazek, opisany we wpisie; Pieniądz ujemny część 2, który wmontowuję w ten projekt. Pozwala bezboleśnie dokonywać anihilacji pieniądza w systemie, bo nikomu nigdy nie będą pieniądze zabrane, a anihilacja zaistnieje. Dzieje się to dlatego, bo emisja kompensacyjna zawsze wpływa na konta tych uczestników, którzy nie korzystają z kredytów. Gdy z kolei system przeprowadzi w cyklu miesięcznym anihilację, to uczestnicy nie korzystający z kredytów, nie otrzymują jedynie emisji kompensacyjnej.
Wszystko dzieje się, dzięki innemu działaniu kredytów. Kredyty z regularnymi równymi ratami spłat, poza funkcją pożyczkową, miałyby dodatkowe ważne zastosowanie, jako narzędzie do realizacji anihilacji pieniądza, podczas sterowania jego podażą.
 

Dane pomiarowe, które firma podaje co miesiąc w system.

Pomiar wartości strumieni; zasilania i ujmowania rzeczowego kapitału obrotowego, ma się odbywać na podstawie miesięcznych siedmiu danych sprawozdawczych, sporządzanych przez firmy i posyłanych do firmy, prowadzącej nadzór nad systemem pieniężnym:

1. wartość zaistniałych transakcji sprzedaży produktów, w miesięcznym cyklu.
2. wartość transakcji zakupów środków obrotowych, w miesięcznym cyklu, wraz z kosztami bezpośrednimi i pośrednimi.
3. wartość amortyzacji środków trwałych w miesięcznym cyklu.
4. wartość ostatnich płac w firmie.
5. wartość planowanych zysków, zawartych w składnikach cenowych, wystawionych towarów rynkowych, w miesięcznym cyklu.
6. wartość kompleksowego podatku dochodowego w miesięcznym cyklu. Jest to podatek, stanowiący o rozdzielniku dóbr, na trzy grupy użytkowników. Firmy, pracownicy i rząd. Płacony w momencie wystawiania towaru na rynek.
7. wartość wystawionych towarów na rynek w miesięcznym cyklu.

Te dane pozwalają na obliczenie wartości miesięcznego wzrostu lub spadku zasobów towarowych firm podlegających analizie, na potrzeby śledzącego sterowania podażą pieniądza. Jest też nieodzownym, aby na starcie systemu, zewidencjonować firmowe zasoby rynku towarowego, czyli produkty przeznaczone na sprzedaż. Dane te w skali całego systemu, pozwalają między innymi na śledzenie chwilowej wartości rynku towarowego i rozeznania, na jakim poziomie ponad chwilową wartość rynku towarowego, wyposażony jest system w pieniądz. To umożliwia poznanie potrzeb monetyzacji na płynność w ogólnych zarysach. Pozwala ustawić parametry kredytów, by stanowiły one zaprojektowany udział, w całej zawartości pieniądza obiegowego, bo to jest potrzebne do zaprojektowania wielkości strumienia anihilacji.
Przede wszystkim, dane o strumieniach, mają służyć do comiesięcznego dodawania i odejmowanie pieniędzy z obiegu, co właśnie ma robić śledzący układ (proces) sterowania otwartego, we wspomnianej wcześniej metodzie < A >. Czyli ten "bajecznie prosty system regulacji rynku".

By dogłębniej badać proces zmian i rozwoju systemu, przechodząc na metodę sterowania < B >, firmy muszą dokonywać jeszcze na zakończenie roku, ewidencje środków obrotowych:

1. na magazynach,
2. w toku produkcji wraz z dołożoną pracą,
3. oraz towarów wystawionych na sprzedaż (towary ukończone z nadaną ceną i z opłaconym kompleksowym podatkiem dochodowym).

Dla systemu sterowania POwSO, by dokładniej wykorzystywać jego potencjalne możliwości, niezbędne są wartości ewidencyjne w wymienionych trzech grupach. System ma wtedy możliwość poznania i śledzenia zmian wielkości rzeczowych kapitałów obrotowych firm i w całym systemie. Do wyników z ewidencji, system dodaje comiesięczne przyrosty lub spadki strumieni kapitałów (zł/miesiąc). Dokonuje potem coroczne punkty kontrolne, na zgodność ich z rzeczywistością, po dokonaniu spisu ewidencyjnego we firmach na koniec roku.

Podane siedem danych pomiarowych, prezentują uśrednione w odniesieniu do miesiąca, strumienie przepływów pieniędzy w podanych grupach. Przy metodzie <A>, pozycja 7 i 1 z danych sprawozdawczych, może służyć do budowania przebiegu wartości rynku chwilowego w systemie, po zesumowaniu danych ze wszystkich firm.

R = R' + Poz.7 - Poz.1

R - Wartość chwilowa rynku towarowego
R' - Wartość chwilowa rynku towarowego, w poprzednim miesiącu.
Poz.7 - Wartość wystawionych towarów na rynek w zakończonym miesiącu od wszystkich firm.
Poz.1 - Wartość transakcji sprzedaży produktów, w zakończonym miesiącu od wszystkich firm.



Chwilowa wartość kapitałów rzeczowych i chwilowa baza odniesienia, dla podaży pieniądza.

Wartość rzeczowego kapitału obrotowego we firmach, stanowi bazę konstrukcji tego sterowania. Od jej zmian, pochodzi sygnał wejściowy dla śledzącego sterowania otwartego. Przyrosty dodatnie i ujemne wartości bazy, są wejściowym sygnałem sterującym, na metodę <A>, przekładającym się wprost na comiesięczne emisje w system. Baza zawiera trzy główne składniki i czwarty dotyczący płynności. Są to następujące elementy wartości:

1. Wartość towarów znajdujących się w magazynie firmy, oczekujących na przetwarzanie (środki obrotowe). Firma pozyskuje je przez zakup.
Chwilowy stan magazynowy firm, po dokonaniu spisu inwentaryzacyjnego, w metodzie sterowania <B>, traktowany jest wspólnie z magazynowymi materiałami, które znajdują się w toku produkcji, aby co miesiąc na podstawie nieodzownych raportów pomiarowych z firm, łatwo było określać wartość produkcji w toku, a firmy nie musiały raportować, ile materiału do produkcji pobrano z magazynu co miesiąc. Stan magazynowy chwilowy, wraz z chwilową wartością tego co pochodzi z magazynu i jest na produkcji, ma pomóc obliczyć pracę włożoną do produkcji w toku, wraz z kosztami dodatkowymi, poza samym tylko materiałem fizycznym. Z produkcji wystawionej na sprzedaż i z całej pracy miesięcznej, oblicza się właśnie pracę zawartą w toku produkcji. By nie komplikować raportów pomiarowych i oddzielać zakupione materiały na te w magazynie i wzięte do produkcji, materialne zapasy środków obrotowych firmy, przy określaniu bazy odniesienia, traktowane są więc razem, do momentu wystawienia produktu na rynek.

2. Wartość zasobów środków obrotowych w przetwarzaniu, na daną chwilę, wraz z częścią kosztów dołożonych w miesiącu, bo uzupełniające koszty z miesiąca, zawarte będą w towarach wystawionych na sprzedaż w danym miesiącu. W bilansie sterowania, ten omawiany element bazy odniesienia, traktowany jest wspólnie z powyższym pierwszym. Tutaj do materialnych zasobów środków obrotowych w przetwarzaniu, dochodzą też koszty bezpośrednie i pośrednie, w ilości jakiej są dodane, przy przetwarzaniu środków obrotowych, przebywających w toku produkcji. Koszty pośrednie, to szeroka gama środków kupowanych i zużywanych przy produkcji, oraz opłat, na które firma musi wydać ze swojego kapitału finansowego do obsługi produkcji. Więc ten element bazy, dołożonych kosztów, system oblicza różnicowo z całego miesięcznego strumienia kosztów i wystawionych towarów na rynek. Są to wszystkie wydatki poniesione w konkretnym miesiącu, wliczane w koszty produktów, wraz z płacami pracowników. Dochodzą też koszty energii, transportu etc. Zalicza się do tego też opłaty za prawa patentowe, ubezpieczenia, podatek od nieruchomości, czynsze i dzierżawy. 

3. Wartość towarów (produktów firmy), oczekujących na sprzedaż. Czyli wartość elementarnego chwilowego rynku towarowego, wnoszonego przez firmę w cały system.

4. Dodatkowa ilość pieniędzy, na potrzeby zapewnienia bezpiecznej płynności firmy. Empirycznie można ją zakładać w oparciu o łączną wartość pierwszego i drugiego składnika bazy odniesienia, mnożąc przez odpowiedni współczynnik. Podczas dyscypliny z utrzymywaniem średniego zarobku w systemie, comiesięcznego sterowania emisją i po okresie stabilizacji cen rynkowych, tę dodatkową część bazy odniesienia można zmierzyć. W poszczególnych firmach będą oczywiście występowały różne współczynniki na płynność, ale w systemie jako całości będzie miał on przeciętnie niezmienną wartość.  


Tak skonstruowane bazy odniesienia we firmach i zesumowane razem, zawierają wszystkie produkty na rynku towarowym, produkcję w toku, zapasy magazynowe i składnik płynności. Według ilościowej teorii pieniądza przedstawionej w wersji równowagi chwilowej, stanowi to równowartość pieniądza obiegowego.
Cały rynek towarowy w systemie, jest sumą z rynków towarowych wszystkich firm i zalicza się też do tego rynek walut poza systemowych, obsługiwany przez firmy handlowe (banki handlowe). Waluta poza systemowa, musi być traktowana w suwerennym systemie, jak towar. Dlatego tak, by nie wpływała na utrzymywaną równowagę pieniędzy systemowych, względem towarów na rynku i w obiegu produkcyjnym. Z tych opracowań jakie już zrobiłem, waluta poza systemowa, również nadaje się do handlu na rynku wtórnym, oddzielnym pieniądzem jednorazowym, bo nie ma charakteru towaru przetwarzanego.

Elementarny rynek towarowy, stanowi jedynie część rzeczowego kapitału obrotowego firmy. Cała wartość rzeczowego kapitału obrotowego firmy, tworzy składnik opisanej wcześniej bazy odniesienia w tej konstrukcji. Mierzona jest w jednostkach pieniężnych. Punktem wyjścia w procesie regulacyjnym jest zajmowanie się wzrostami i spadkami wartości bazy odniesienia, by ostatecznie metodą sumowania przyrostów i spadków wartości, w składowych bazach odniesienia firm, móc badać zmiany wartości bazy odniesienia, dla całego systemu.


Zmiany wartości bazy odniesienia, rzeczowego kapitału obrotowego.

Każda baza odniesienia w firmie, posiada jeden kanał wypływu wartości i trzy charakterystyczne kanały zasilania w wartość.

1. Kanał wypływowy, to sprzedaże towarów (produktów firmy), które pomniejszają wartość rzeczową bazy odniesienia.
Elementarne składniki cenowe towaru zawierają:
a) Składnik cenowy amortyzacji
b) Składnik cenowy środków obrotowych
c) Składnik cenowy różnych podatków firmowych, wliczonych w koszty produkcji. Potem powracają do firmy przy sprzedaży. Wtedy to konsument płaci takie podatki. Np od budynków firmy. Podobnie działa procedura z wędrującym podatkiem obrotowym VAT, który ostatecznie dopada konsumenta.
d) Składnik cenowy płacy pracowniczej
e) Składnik cenowy zysku dla firmy
f) Składnik cenowy podatku dochodowego. Ten składnik dotyczy rozwiązania jakie stosuję w PORN, gdzie firma płaci podatek, według reguły rozdziału dóbr na trzech użytkowników.
Jeśli natomiast podatek dochodowy byłby płacony klasycznie; niezależnie przez pracowników z części zarobków ponad wegetatywnych i przez firmy z ich zysku, tego składnika f), wtedy nie będzie. Ceny będą mniejsze, a i ilości pieniędzy też, bo dla rządu pieniądze pójdą jako podatek dochodowy, ze zysków pozostałych dwóch grup uczestników. Gdy jest nadawany składnik f) stanowi on w bilansie firmy zapłatę dla państwa, z racji należnego mu udziału w dobrach. Oczywiście wypracowanego pracą zatrudnionych ludzi, mając źródło pochodzenia w wartości dodatkowej.

2. Kanał dopływowy od strumienia amortyzacji środków trwałych. Jest on dokładany w składnik cenowy towarów wystawianych na rynek.
Amortyzacje planowo odpisuje się w rejestry umorzeń środków trwałych. Wraz z tą rejestracją o utracie wartości środków trwałych, trwa rozpisywanie umarzanych wartości amortyzacji, w koszty produkcji bieżącej. Odbywa się to bez ponoszenia kosztów finansowych przez firmę. Jest to dokładanie kreowanego składnika wartości, podobnie jak zysk dla firmy. Pieniądze na amortyzację, pojawiają się we firmie dopiero po sprzedaniu produktów wystawionych na rynek, ale w POwSO, zaraz po terminie miesięcznego raportu, składnik ten zostaje w bilansie ogólnym na poziomie centralnym zaraz uzupełniony w system i rozsiany wśród uczestników systemu, jeśli narasta bieżąca wartość towarów na rynku. Stąd właśnie biorą się pieniądze na te składniki cen, dla uczestników kupujących potem nagromadzone towary. Dzięki takiemu sterowaniu otwartemu, nie zachodzi dryf z niedoborem pieniędzy obiegowych, od kreowanych amortyzacji i zysku dla firmy, w systemie pieniądza obiegowego, podczas wzrostu zasobów rynku.

3. Kanał dopływowy wartości tworzonej pracą pracowników, z przeznaczeniem na zysk dla firmy. Zysk dla firmy pojawia się jako składnik cenowy w towarach wystawionych na sprzedaż. Jest on kreowanym i dokładanym składnikiem wartości towarów. Wielkość tego zysku w POwSO, uwarunkowana jest przyjętą zasadą od umów społecznych i polityką strategiczną firmy, nadzorującej system POwSO. Zysk określa się na podstawie funduszu płac w firmie. A ściślej na podstawie funduszu płac ponad wegetatywnego. Jest to fundusz płac, po odjęciu kwot równych zarobkom minimalnym. Przyjęty w systemie zarobek minimalny, ma zapewnić jedynie wegetację, bez możliwości polepszania warunków życia, od nabywania dodatkowych dóbr, ponad nieodzowne do wegetacji. Zasadą sprawiedliwą jest dzielenie się pracą pracownika po połowie z pracodawcą. W sytuacjach braku samowystarczalności w państwie, firma POwSO może prowadzić politykę przechylania tego równego podziału na korzyść firm, powiększając dla nich zysk, by intensywniej rozwijać dziedziny gospodarcze, w celu osiągnięcia nieodzownej samowystarczalności dla istnienia państwa.
Dopływy wartości omawianym kanałem 3, oraz kanałem 2, są wartościami kreowanymi. Pojawiają się w bilansie bieżącym, nie mając oparcia w pieniądzu. Mają natomiast oparcie w zużytych środkach trwałych i w połowie czasu pracy pracownika, oddanego dla pracodawcy, na jego zysk. W ramach bilansowania bazy odniesienia w systemie, każdorazowo po raportach pomiarowych, gdy z tego powodu na poziomie centralnym powstanie nie zrównoważenie z pieniądzem obiegowym, generowana jest niezwłocznie emisja. Rozdzielona zostaje w całym systemie pomiędzy trzy grupy uczestników; firmy, pracownicy i budżet państwa.
O wynikowej emisji, decyduje ostatecznie wzrost całej wartości bazy odniesienia. Następuje ona wtedy, kiedy wolniej są sprzedawane towary i podlegają gromadzeniu się na rynku towarowym.
Z kolei przy zwiększonej sprzedaży towarów z rynku, wartość bazy odniesienia maleje i system wtedy wykonuje anihilację pieniędzy, która dzieje się, dzięki wkomponowaniu do systemu innej konstrukcji z kredytami.
W stanie pełnej równowagi, gdy strumień z kanału wypływu wartości, równy jest sumie strumieni dopływowych, emisja korekcyjna nie jest potrzebna.

4. Kanał dopływowy, charakteryzujący się tym, że wchodząca materia rzeczowego kapitału obrotowego, osiągana jest na koszt firmy z jej dyspozycyjnego kapitału finansowego, przeznaczonego do obsługi procesu tworzenia dóbr. Podlega on uzupełnianiu ze składników cenowych pochodzących ze sprzedaży produktów firmy. Natomiast własny kapitał finansowy, firma buduje ze zysków i zwrotu za amortyzację. Firma swoim zyskiem może powiększać kapitał finansowy do obsługi procesu produkcji i eskalować swój rynek towarowy. Może też ze zysku kupować środki produkcji do usprawniania i rozbudowywania firmy. Zaś swoim zdobytym funduszem amortyzacji odtwarzać lub naprawiać sprzęty firmy. Gdy firma nie osiąga zysku, to dzięki "zyskom" z amortyzacji, jest w stanie wegetować, bo nie traci na zdolności produkcyjnej. Zanim dojdzie do wegetacji firmy, dojdzie wcześniej do obniżenia zarobków we firmie do poziomu minimalnego. W takim stanie firmie też opłaci się czasami istnieć, bo daje możliwość przetrwania sobie i zatrudnionym ludziom, w sytuacji drastycznych kryzysów niedoboru dóbr.
Ten kanał dopływowy, stanowią wszelkie kupowane środki obrotowe, czyli surowce półfabrykaty, części zamienne. W tym również energia i środki pomocnicze. Wszelkie dodatkowe podatki, inne niż podatek dochodowy, wliczane są w koszty produktu i przerzucane wtedy ostatecznie na kupującego towar. Zaliczają się tutaj też ponoszone zakupy dodatkowe jak ubezpieczenia, a także zakupy licencji, patentów i praw autorskich. Wszystkie te składniki kosztów bezpośrednich i pośrednich, podnoszą wartość materialną bazy odniesienia, bo podnoszą wartość stwarzanych produktów firmy.
Ponieważ twórcza praca pracowników, podnosząca wartość przekształcanych towarów i zarazem rozważanej tu "bazy odniesienia", kupowana jest jakby przez firmę, z jej kapitału finansowego, dlatego wartość dotworzona pracą, mierzona jest funduszem comiesięcznych płac i kompleksowym podatkiem dochodowym. Jednak ze względu na konieczność stworzenia obiegu pieniądza w systemie, za wykonaną pracę, płaci się z kapitału finansowego firmy, bo tak jest przyjęte w typowym obiegowym pieniądzu. Firmy nie mają prawa emisji pieniędzy za wykonaną pracę, bo nie anihiluje się składnika cenowego zawartej pracy, przy sprzedaży towarów. Wypłaty za pracę wlicza się więc do tego kanału dopływowego. Podobnie jest też z kompleksowym podatkiem dochodowym.
 
Kompleksowy podatek dochodowy (KPD), to prosta forma podatku, w miejsce skomplikowanego podatku VAT, albo wadliwego konstrukcyjnie podatku obrotowego, który rodzi wielokrotne opodatkowanie półproduktów. KPD jest to podatek od firmy i zarazem od pracowników utwierdzony przy procesie produkcji.
Źródło podatku KPD, jest z wartości dotworzonej pracą, na potrzeby partycypowania przez rząd w produktach i usługach rynkowych. Spełnia to formę konsumpcji zbiorowej z wytworzonych dóbr. Państwo realizuje usługi powszechne dla wszystkich. KPD to podatek, stanowiący o rozdzielniku dóbr rynkowych na trzy grupy użytkowników. Firmy, pracownicy (konsumenci) i rząd. Podatek kompleksowy podnosi cenę towaru i stanowi składnik wartości dodanej. Podobnie jak z płacami dla ludzi. Jest to tylko kosmetyka rozwiązania, bo jak nie KPD, to byłby obkrojony zarobek i zysk podatkiem dochodowym. Chodzi ostatecznie o to, ile komu przypadnie dóbr kupowanych za otrzymane pieniądze. KPD płacony jest w momencie wystawiania towaru na rynek. KPD płacony jest z kapitału finansowego, przeznaczonego do obsługi procesu tworzenia dóbr. Po sprzedaży towaru, składnik cenowy kompleksowego podatku, odbudowuje konto operacyjne firmy. KPD zaistnieć może tylko wtedy, gdy pracownicy i firma osiągają zysk. Zyskiem dla pracownika jest jego zarobek, pomniejszony o zarobek wegetatywny (minimalny). Pozostałe inne podatki, też są płacone z operacyjnego konta firmy, jak np. podatek od ziemi, zabudowań firmowych, podatek drogowy.
Wszystkie zatem zapłacone państwu podatki podczas trwania produkcji, zostają zaliczane do czwartego strumienia dopływu wartości w bazę odniesienia, rzeczowego kapitału obrotowego i zalegają w składnikach cenowych produktów wystawionych na rynek. W ten sposób podatkami zostają obciążeni wszyscy nabywcy dóbr i kolejne podatki obrotowe nie mają wtedy żadnego sensu. Dodają jedynie tylko zbędną biurokrację.
Firma POwSO, może prowadzić analizy, na proporcje trzech składników cenowych w towarach rynkowych takich jak; zysk firmy, płace pracowników, wszystkie podatki łącznie. Poznaje przez to ostateczny podział dóbr produkowanych w państwie, pomiędzy trzema grupami uczestników rynku. Może więc prowadzić politykę optymalizacji, dotyczących rzeczy, którymi ma się zajmować rząd.

Schemat układu sterowania w POwSO



Na schemacie widać siedem sygnałów, będących raportami pomiarowymi z firm.
Potem w systemie są one przetwarzane, by zbudować bazy odniesienia. Kolejne pięć sygnałów po przetworzeniu oznacza:

1. Sygnał z Poz.1 raportu. Wartość zaistniałych transakcji sprzedaży produktów, w miesięcznym cyklu. Minus oznacza, że sygnał ten zmniejsza bazę odniesienia. Sprzedaże zmniejszają zasoby rynkowe firmy, które stanowią składnik jej bazy odniesienia.

2. Sygnał z Poz.3 raportu. Wartość amortyzacji środków trwałych w miesięcznym cyklu. Sygnał ma znak dodatni, bo składnik amortyzacji powiększa wartość towarów rynkowych. Gdy w globalnym bilansie wykreowane wartości amortyzacji będą powodowały nie zrównoważenie pieniądza obiegowego, z chwilową bazą odniesienia całego systemu, zostanie to wyrównane emisją i rozsiane według tej samej zasady, jak przyjęta zasada rozdziału produkowanych dóbr, na trzy grupy uczestników rynku (firmy, pracownicy, budżet państwa).

3. Sygnał z Poz.5 raportu. Wartość planowanych zysków, zawartych w cenach wystawionych towarów rynkowych, w miesięcznym cyklu. Sygnał ma znak dodatni, bo składnik zysku powiększa wartość towarów rynkowych. Gdy w globalnym bilansie wykreowane wartości zysków dla firm, będą powodowały nie zrównoważenie pieniądza obiegowego z chwilową bazą odniesienia całego systemu, zostanie to zaraz po raportach pomiarowych wyrównane emisją i rozsiane według zasady rozdziału dóbr na trzy grupy uczestników rynku. Pieniądz obiegowy sprawdza się dodając kwoty na wszystkich kontach w systemie, wraz z kwotami kredytów, które nie są jeszcze spłacone. Do tego dochodzi też wartość gotówki, będącej w obiegu.

4. Sygnał ze sumy trzech sygnałów pomiarowych firm; Poz.2, Poz.4, i Poz.6 raportu. Wartość transakcji zakupów środków obrotowych, w miesięcznym cyklu, wraz z kosztami bezpośrednimi i pośrednimi. Zakupy i ponoszone wszystkie koszty, jak np. wypłaty pracownikom i płacenie podatków wliczanych do produktów, oraz podatku KPD, w celu nadania proporcji rozdziału dóbr rynkowych, powiększają wartość bazy odniesienia, dlatego jest symbol plusa, na czwartym sygnale.

Te cztery powyższe sygnały strumieni, stanowią kanały zwiększania i zmniejszania wartości bazy odniesienia. Piąty sygnał bez znaku, jest chwilową wartością rynku towarowego firmy. Jest on wyliczany z raportów pomiarowych, na podstawie początkowej ewidencji, firmowych towarów wystawionych na sprzedaż, albo na podstawie poprzedniego stanu pomiarowego. Według wzoru:

R = R' + Poz.7 - Poz.1

R - Wartość rynku towarowego firmy w momencie podawania raportów pomiarowych.
R' - Wartość chwilowa rynku towarowego, w poprzednim miesiącu.
Poz.7 - Wartość wystawionych towarów na rynek przez firmę, w minionym miesiącu.
Poz.1 - Wartość transakcji sprzedaży produktów firmy, w minionym miesiącu.


Zasady emisji

Emisje każdorazowo po raportach wylicza system, sumując strumienie z czterech kanałów, oddziałujących na wartość systemowej bazy odniesienia. Emisja gdy jest dodatnia, zostaje rozpraszana na konta użytkowników co miesiąc, po sporządzeniu raportów pomiarowych. Obowiązuje reguła rozdziału emisji, w ustalonych proporcjach pomiędzy; firmy, konsumentów i budżet państwa. Ta reguła rozdziału, musi się pokrywać z zasadą rozdziału dóbr pomiędzy; firmy, pracowników i rząd.
Część przeznaczona dla firm, jest rozpraszana proporcjonalnie do wielkości firm. Parametrem mierzącym wielkość firm, może być np. wspominana wcześniej baza odniesienia, albo ilość zatrudnionych ludzi.
Rozpraszanie części dla pracowników, ma być równe dla każdego.

Gdy układ sterujący nie wykazuje potrzeby emisji, bo wartości bazy odniesienia nie uległa po miesiącu zmianie, to dzieje się w systemie, jak zresztą zawsze, tylko emisja kompensująca strumień anihilacji od systemu kredytowego. Emisję kompensacyjną otrzymują użytkownicy nie korzystający z kredytów. Ta emisja rozprowadzana jest równomiernie, pomiędzy nie biorących kredyty, a w stosunku do firm, obowiązuje zasada; proporcjonalnie do ilości zatrudnionych osób w firmie.
Jak by miało to wyglądać w stosunku do budżetu państwa, to jeszcze się nie zastanawiałem. Ale w przypadku pożyczania się przez rząd metodą kredytów, to emisja kompensacyjna jak najbardziej musi być wypłacana firmom i konsumentom nie biorącym kredytów.
Co do emitowania obligacji rządowych i zadłużania się u suwerena, to powinny być emitowane, po wyrażeniu zgody w referendum.


Mufinek Sposypkom

KOMENTARZE

  • @Autor
    "ym co przeszkadzałoby staremu systemowi na przejście w taki projekt, jest przede wszystkim likwidacja zasady z oprocentowaniem przetrzymywanych pieniędzy na kontach, by doszło do wyeliminowania agregatów pieniężnych. Wszelkie pomnażanie kapitału finansowego, możliwe do zrealizowania byłoby jedynie na zasadach pożyczki wzajemnej na określony czas, pomiędzy użytkownikami systemu. Druga rzecz przeszkadzająca staremu systemowi, to byłaby konieczność wyeliminowania substytutów pieniądza w obrocie gospodarczym. Więc likwidacja w systemie weksli, bonów pieniężnych, papierów wartościowych pod zastaw i odnotowywanie długów w bilansach itp. Potem zmiany w handlu akcjami i zmiana zasad z obligacjami, też rujnowałoby dotychczasowe przyzwyczajenia sektora bankowego i odpychało od reform burzących stare zwyczaje."

    Wszystkie te czynności które szanowny Autor chce wyeliminować, to czynności które ludzie podejmują całkowicie dobrowolnie.
    Jasne jest, że jeżeli tylko uda się wyeliminować ogromną część dobrowolnej aktywności ludzi, jeżeli tylko uda się ludzi zamienić w bezwolne lalki wykonujące wyłącznie polecenia wodza, to wtedy ów wódz będzie mógł sobie konstruować dowolne systemy i w dowolny sposób ustawiać w nich ludzi.
    Bardzo dobrze że szanowny Autor tak jasno zadeklarował iż funkcjonowaniu systemu, który szanowny Autor wymyślił, przeszkadza właściwie tylko jeden czynnik - wolna wola innych ludzi!
  • @programista 12:40:35
    "Wszystkie te czynności które szanowny Autor chce wyeliminować, to czynności które ludzie podejmują całkowicie dobrowolnie."

    Ludzie podejmują je w warunkach, które stwarza zaprojektowany i panujący system. System ten nie umożliwia prawidłowego sprawiedliwego dzielenia dóbr wytwarzanych, bo ma wszczepione narzędzie do rozwarstwiania ludzi na kasty. W wyniku złego podziału bogactwa, niektórym niestarcza narzędzi (pieniędzy). Z powodu braku narzędzi, by załatwić transakcję, ludzie tworzą substytuty brakujących w systemie pieniędzy. Czyli swój papier z obiecanką zapłaty.

    "Jasne jest, że jeżeli tylko uda się wyeliminować ogromną część dobrowolnej aktywności ludzi, jeżeli tylko uda się ludzi zamienić w bezwolne lalki wykonujące wyłącznie polecenia wodza, to wtedy ów wódz będzie mógł sobie konstruować dowolne systemy i w dowolny sposób ustawiać w nich ludzi."

    Pełna racja. Możliwość tworzenia i wdrażania lepszych rozwiązań popartych nowoczesnymi podejściami do zagadnień, została wyeliminowana. W pełni udało się to współczesnym wodzom z komitetu 300. Niesłusznym ośmieszaniem w mediach, szantażem, łapownictwem, straszeniem i planowym terroryzowaniem świata wojnami, zamienili ludzi w bezwolne lalki i bez wiedzy, aby będąc takimi sprawnie dopasować, do ich zaprojektowanego systemu na przyszłość, który ma objąć cały świat. Pomału jest wdrażany. To ma być system dopasowany do ludzi kastowych. Ja natomiast uważam, że lepszymi byłyby systemy mniejsze autonomiczne, kooperujące ze sobą. Ten projekt właśnie jest na mniejsze przestrzenie, dla ludzi z znacznie większą wiedzą, bez tak drastycznych kast. A wiedzę kształtują szkoły. "Takie będą Rzeczypospolite, jakie ich młodzieży chowanie"

OSTATNIE POSTY

więcej

ARCHIWUM POSTÓW

PnWtŚrCzPtSoNd
   1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

ULUBIENI AUTORZY

więcej